Met de trein

Door niek_nijmegen op vrijdag 20 september 2019 12:14 - Reacties (9)
Categorie: -, Views: 1.378

Ik werd er subtiel op gewezen, dat we zeker twee weken verder zijn sinds de vorige post. Hoe gaat het ondertussen?

Tot mijn verbazing gaat het nog steeds veel beter dan ik me had voorgesteld. Al is dat niet zo moeilijk, want ik ging er vantevoren vanuit dat ik wekenlang half aan bed gekluisterd zou zijn, en dat ik voortdurend mijn bewegingen zorgvuldig zou moeten coördineren om te voorkomen dat de nieuwe heup uit de kom zou schieten. Dat is allebei nog niet gebeurd. Terwijl ik al wel eens tot mijn schrik heb gezien dat ik mijn linkerbeen over mijn rechterbeen had gekruisd (en dat is nog erg verboden!), zonder dat ik dat bewust had gedaan. "Hé, ik zit nu al een tijdje op een manier die niet mag... Boeiend..." Als ik het nu nog eens zou proberen, zou het me waarschijnlijk niet eens lukken.

Verder is de beperking dat ik mijn behandelde been (voorlopig) maar met 50% van mijn lichaamsgewicht mag belasten best onhandig. Want dan kun (en mag!) je dus niet veilig op een fiets stappen. Dus als ik ergens naartoe wil, moet ik lopen of met de bus. En als ik met de bus wil, moet ik ook eerst lopen. Gelukkig zijn er bushaltes op ongeveer 10 minuten afstand. Alles bij elkaar loop ik dan dus vóór en na de bus even lang als dat ik normaal zou fietsen. En daar komt de 30 minuten busreis nog eens bij. 50 minuten voor een afstand die je normaal in een kwartier fietst... Busreizen gaat op zich goed, zolang de chauffeur zo vriendelijk is even te wachten tot ik veilig zit, en niet alvast flink accelereert terwijl ik net klaarsta om te gaan zitten. Want dan komt het met die 50% belasting niet goed. Een gratis tip voor de betreffende chauffeur, dus.

Voor de rest gaat lopen best vlot, en ook met twee krukken gaat iedereen netjes voor je aan de kant. Ik loop al ongeveer even snel als de inschatting van Google Maps. Maar na een kwartier lopen krijg ik eerst last van mijn armen, en na 20 minuten is eigenlijk alles aan me wel moe. Maar ja, dan ben ik er ook bijna. Dan nog maar even 10 minuten flink doorstappen en niet aanstellen. De dag erna kan ik dan door vermoeidheid min of meer afschrijven. De fysiotherapeute zei me, dat het niet erg was om het wat rustig aan te doen, maar wat ze daar precies mee bedoelde?

Eergisteren was mijn moeder jarig, en wilde ik dus naar Groenlo (want daar woont ze). Dat moest dus met de trein. En dat was een nieuwe uitdaging. Gelukkig kon ik een dag ervoor 'proeftreintreizen' omdat ik voor het bijwonen van een repetitie van het Gelders Orkest naar Arnhem wilde. Ik had een aantal knelpunten alvast gevisualiseerd: met twee krukken een ov-chipkaart hanteren vóórdat het poortje weer sluit, en met twee krukken een trein in- en uitstappen. Op zich kan ik prima traplopen, maar dat is dan zonder mensen achter me, en mèt een leuning, en zonder haast. Een beetje trein heeft alleen ergens een stang verstopt bij de deur, en meerdere mensen die voor en achter je naar binnen willen, èn er is haast. Dat had ik dus zo'n beetje uitgedacht en de stress alvast mentaal voorbereid.

Daadwerkelijk op het station bleek er nog De Roltrap te zijn. Rechts staan leek me voor nu een betere optie dan het normale links gaan, maar ook dan was het nog best een gedoe: krukken en voeten moeten het liefst op dezelfde trede uitkomen, en daarna wil je je ook nog vasthouden aan de leuning. Die zit rechts van je, maar rechts van je heb je ook nog een kruk vast. Die zou je eventueel naar links kunnen verplaatsen (maar niet op een bewegende roltrap zonder dat je je kunt vasthouden!) of aan je arm kunnen laten bungelen. En daarvan heb ik thuis regelmatig ondervonden hoe goed dat gaat: die kruk gaat vallen, gegarandeerd. Niet erg handig op een roltrap. Erg lang kun je er trouwens niet over nadenken, want dan moet je alweer, liefst zonder te vallen, van de roltrap afstappen. Gelukkig had ik extra deodorant bij mij. Op de terugweg, dus zonder haast, heb ik de lift genomen. Want die blijken er ook te zijn.

De trein in en uit was inderdaad geen feest. Vermoedelijk heb ik meerdere mensen tegen hun knieën gezwiept met mijn kruk, en in mijn beleving heb ik herhaaldelijk klem gezeten in de enorme kloof tussen de treintrap en het perron. Maar kennelijk heb ik het overleefd. En àls je dan eenmaal veilig in de trein bent beland, moet je vanaf het balkon ook nog eens met een trap omhoog of omlaag voor een fatsoenlijke zitplaats. Wie ontwerpt dit soort dingen? Dan maar op het balkon op een klapstoeltje met rugpijn. Ik hoop dat ik voorlopig niet meer met de trein wil.

Gebruiksaanwijzingen

Door niek_nijmegen op donderdag 5 september 2019 21:29 - Reacties (6)
Categorie: -, Views: 2.160

Eergisteren belde het RadboudUMC me op, om te vragen hoe het de eerste week na de operatie gegaan was. Jullie hebben het hier al meegekregen, maar ik ben onvoorstelbaar enthousiast over hoe goed het herstel en de revalidatie gaat!

Afgelopen zaterdag heb ik zelfs al alles bij elkaar 2,5km gelopen. In een slakkentempo, weliswaar, maar toch... Ik had verwacht dat ik wekenlang half aan bed gekluisterd zou zijn, en slechts met veel pijn en moeite naar het toilet of de badkamer zou kunnen komen. Maar niets van dat alles.

Het ziekenhuis vond wel, dat ik toch op moest passen niet teveel te gaan doen, nu het zo goed gaat. En daar hebben ze wel een punt. Het is dat ze me verboden hebben de eerste zes weken zonder krukken te lopen, anders had ik die dingen allang aan de kant gegooid. En ik merk ook wel, dat het energie kost, dat herstel. Tot nu toe heb ik iedere dag wel twee momenten waarop ik zo moe ben, dat ik moet gaan liggen.

Of ik dan verder nog vragen of opmerkingen had? Tja, dat was dus het moment om de Thea-feedback te geven. Ik had het een beetje geoefend, maar het was toch nog even zoeken:
'Nou, weet u, ik vond de ingreep toch best spannend, maar ik heb me vanaf het moment dat ik binnenkwam helemaal veilig gevoeld. Verder heb ik me vorige week eigenlijk door iedereen goed opgevangen, en begrepen en gesteund gevoeld. Door de orthopeden, de anesthesisten en de verpleegkundigen... Behalve, en dat wil ik jullie dan als contrast toch wel meegeven, door verpleegkundige Thea, want die leek vooral met zichzelf bezig te zijn en zij heeft vooral dingen gefrustreerd.'

Heel even was ik bang dat de dame aan de telefoon boos zou worden of zou gaan verdedigen, maar nee: 'Heel fijn, dat u dat aangeeft. Wij voeren natuurlijk regelmatig functioneringsgesprekken waarin dit soort zaken ook zeker aan de orde komen. Ik werk zelf al jaren met Thea samen, en ik denk dat het allemaal zeer goed bedoeld is, maar ik kan uw ervaringen zeer zeker plaatsen.'
Ik heb nog aangeboden mijn voorbeelden te geven, omdat het me wel zo eerlijk leek mijn klachten ook te kunnen onderbouwen, maar het was haar al volkomen duidelijk. Ze wekte de indruk dat iedereen daar weet hoe Thea werkt, dat ze één of meerdere gebruiksaanwijzingen heeft, en dat die al jaren kwijt zijn.

Met mensen werken in de zorg is natuurlijk altijd lastig, ook voor de verstandhouding van de collega's onderling. Toen ik jarenlang in de daklozenopvang werkte, had ik een collega waar ik het uitstekend mee kon vinden, maar die (in mijn optiek) wel voortdurend de verkeerde beslissingen nam. Ik respecteer hem enorm, maar wanneer hij een weekend gewerkt had, wist ik zeker dat al mijn cliënten sancties en schorsingen gekregen hadden, en dat we ook voor de rest eerst een halve dag moesten puinruimen. Daar hebben we het samen wel eens over gehad, maar op dat professioneel vlak kwamen we nooit tot elkaar, helaas.

Evengoed zullen collega's mij vervloekt hebben om mijn eigenzinnigheid en mijn neiging om alle werkformulieren opnieuw vorm te geven...

Magiërs

Door niek_nijmegen op vrijdag 30 augustus 2019 20:20 - Reacties (9)
Categorie: -, Views: 2.647

Eerlijk is eerlijk: stiekem had Thea wel een klein beetje gelijk, toen ze besloot dat ik misschien helemaal geen thuiszorg nodig zou hebben. Gisterochtend stond Jeroen de Thuiszorgverpleegkundige om 9.30u klaar om me te assisteren, en dat ging boven verwachting goed. Het was een beetje zoeken naar steun en stabiliteit en zeep, maar Jeroen hoefde eigenlijk alleen maar toe te kijken en uit beleefdheid een handdoek aan te reiken. Verder moest hij even helpen met mijn linker sok. En vandaag kon ik dat zelfs al helemaal in mijn eentje.

Althans, dat is wat je zag. Maar het allerbelangrijkste was waarschijnlijk, dat hij voor mij de motivatie was om te durven te gaan douchen. Het opstarten in de ochtend is toch best lastig, want dan is de heup stijf en stram, en ik denk dat ik snel geneigd zou zijn om het 'vooral voorzichtig aan te doen'. Het is fijn dan iemand te hebben die je meteen aan het werk zet ('eerst maar gaan douchen, dan?'), en die ondertussen ook nog eens oplet of het allemaal veilig is. Wat goed dat zoiets, ondanks bezuinigingen, nog gewoon mogelijk is. Maar voor het weekend vind ik het niet meer nodig, dan moet ik het gewoon wel zelf aandurven.

Komende maandag komt er nog even iemand van de thuiszorg meekijken bij het verwijderen van het verbandmateriaal. Dat zit er dan de maximale 7 dagen op, en zal voor het eerst onthullen hoe goed mijn huid dit keer op de hechtingen gereageerd heeft... Het verwijderen van het materiaal kan ik natuurlijk prima zelf, maar laat ik nou van dit alles op zijn minst proberen te leren, dat het misschien niet heel erg is, om af en toe om hulp te vragen.

Na het douchen en aankleden heb ik eigenlijk alleen maar voortdurend in mezelf dingen geroepen als 'Hoe is het mogelijk! Hoe is het mogelijk!': maandagmiddag zagen ze mijn dijbeen af, en hameren en boren ze een heupprothese in me, en vrijdagmiddag ben ik fit genoeg om in de stad te gaan lunchen! De afstand huis-lunchrestaurant was voor nu wel ècht het maximum, maar toch! Dinsdag liep ik 3 meter, vandaag twee keer 400. Hoe is het mogelijk!

Van mijn operatie in 1996 (die minder ingrijpend was dan deze), kan ik me vooral herinneren dat het dágen duurde voor ik weer enigzins zover was dat ik kon lopen, en dat er met man en macht aan me getrokken moest worden om me uit bed te kunnen krijgen. Wéken heb ik toen moeten trainen om weer voldoende spierkracht te hebben en mijn been een beetje functioneel te kunnen aansturen. Wat een verschil met nu! Ik weet niet wat voor magiërs het katholieke Radboud in het geheim op de loonlijst heeft staan, maar 'hoe is het mogelijk!'

En niet in het minst:
De opbeurende reacties hier hebben me ook erg geholpen. Dank jullie wel voor alle steun en medeleven :)

We zijn weer thuis!

Door niek_nijmegen op donderdag 29 augustus 2019 07:35 - Reacties (7)
Categorie: -, Views: 2.792

Kunnen jullie je nog herinneren dat het me dinsdag even te veel werd, en dat ik dacht dat het nooit meer goed zou komen? Welnu, ik typ dit nu (donderdag 29 augustus) vanaf de bank in mijn eigen huis.

Ik weet niet of het een bewuste actie was, maar gisteren stond stond om 7 uur (nog voor koffie en ontbijt) een fysiotherapeute aan mijn bed. Ze had, vertelde ze, van haar collega gehoord dat ik het gisteren allemaal best eng vond, maar dat het lopen eigenlijk heel soepel ging. En nu ging zij met mij traplopen.
En dus stond ik naast mijn bed, nog vóór ik tijd had in de paniek te schieten.
Vrij probleemloos liep ik de afdeling af, richting lifthal/trappenhuis (dat was 35 meter, las ik later in haar verslag). Het traplopen was niet lastiger dan met mijn gebroken heup, dat viel ook erg mee.

Ik vertelde haar, dat ik het vooral zo spannend vond, omdat ik me aan allerlei bewegingsvoorschriften moest houden (niet meer dan 90 graden buigen, linkerbeen niet voorbij middellijn van mijn lichaam, knie niet naar binnen draaien), waarop ze me geruststelde: al die strenge voorschriften, die hadden ze sinds januari een beetje laten vallen. Ik zou vanzelf wel merken wanneer iets pijn deed of heel veel rek veroorzaakte. Dan moest ik stoppen. Maar ik moest vooral niet panisch worden: eigenlijk kon er niet zoveel misgaan. Ze was erg tevreden en vond dat ik het geweldig deed. Ik moest wel wat beter rechtop lopen. Maar dat was altijd al een dingetje.

Na het lopen was er tijd voor ontbijt. En na het ontbijt heb ik me gedoucht en het lukte me zelfs om me zelfstandig aangekleed te krijgen.

Dat was voor verpleegkundige Thea (zo heet ze niet, maar 'Thea' voldoet wel) het signaal dat ik dus ook geen thuiszorg nodig zou hebben, en ze die eens vlot zou gaan afbellen. 'Dan vraag je desnoods maar aan één van je vrienden of flatgenoten of ze je helpen'.
Dat vond ik een minder goed idee: in zo'n ziekenhuisbadkamer zitten werkelijk overal beugels, en alles is qua hoogte net wat gunstiger ingericht. En als het nodig is, is er direct hulp. Natuurlijk lukt het onder die omstandigheden prima. En mijn vrienden of flatgenoten ga ik natuurlijk nóóit vragen me te helpen bij het douchen of aankleden. Dan douche ik liever een paar weken niet, en loop ik wel in huis rond met een shirtje en een trainingsbroek. Nou, als het dan zó moest, dan zou ze het transferpunt wel contact met me laten opnemen, om eens duidelijk te inventariseren wat ik dan aan ondersteuning nodig dacht te hebben. Maar ik moest goed begrijpen dat de thuiszorg echt niet zomaar zou komen.
Lang verhaal kort: over twee uur komt de thuiszorg me assisteren met douchen en aankleden.

Thea is het soort verpleegkundige waar ik ook in mijn opleiding slecht tegenkon. Een beetje grijs, kordaat, en vooral niet luisteren naar de patiënt (want die zijn lastig, en zij weet het toch beter) en werkelijk àlles met een vriendelijke glimlach kapotregelen. Vooral als dingen eigenlijk al geregeld zijn.
Ze had me in de ochtend bijvoorbeeld nog gevraagd hoe de nacht geweest was, en ik was vrij duidelijk geweest dat ik van de pijn nog geen nacht fatsoenlijk had kunnen slapen. Niettemin presteerde ze het om kort daarop aan de orthopeden samen te vatten, dat de pijn uitstekend onder controle was. Gelukkig had ik met de orthopeden tijdens hun verbouwingswerk een goede band opgebouwd, en zij geloofden me meteen toen ik Thea corrigeerde, en die hebben de pijnstillers wat opgeschroefd.

De orthopeden waren tevreden, de fysiotherapeuten waren tevreden, en dus mocht ik naar huis! Thea sputterde nog wat tegen omdat ze nu ze allerlei dingen moest gaan regelen. Maar rond 19u stond ik weer fijn in mijn eigen huis.

Babystapjes

Door niek_nijmegen op woensdag 28 augustus 2019 08:38 - Reacties (7)
Categorie: -, Views: 2.144

Om te beginnen, als tip aan mijn trouwe lezers, als je blogt over je ziekenhuiservaringen en je vertelt je vrienden over je blog, dan heb je dus niets meer te vertellen wanneer ze op bezoek komen... 'Ja, dat weet ik al. Dat blokje cement ligt naast je. En over Mark weten we ook al.'
'O ja...' :/

Maar nu gisteren, mijn eerste volle dag met mijn nieuwe heup.
Na het huilen in de ochtend moest er ook nog voor het eerst gezeten, gestaan en gelopen worden met de fysiotherapeut (géén Mark, dit keer). Ik vraag me achteraf af hoe het voor zo'n fysiotherapeut moet zijn, om steeds maar weer dezelfde onzekere heupprothese-mensen door de bewegingsangst te moeten forceren. Want ik heb nu bij mezelf en bij twee kamergenoten steeds een vergelijkbaar ritueel zien afspelen: eerst doe je dit, dan dat en vervolgens ga je zo en zo staan. 'En, nee, maak je geen zorgen, dit mag je allemaal nog doen.'
Al was er vandaag niemand die zich zo krampachtig aan zijn bed vasthield als ik. 'Meneer de fysiotherapeut, je moet me nu echt heel erg zeggen wat ik moet doen, want ik durf het ècht niet. Als je me nu niet dwingt, lig ik hier volgende week nog te paniekaanvallen! En als jij het zegt, dan durf ik het.'
Al was dat laatste eigenlijk een beetje gelogen. Maar ik moest ergens mijn moed vandaan halen. Dan maar uit de stem van een wildvreemde.

Als een kwetsbaar pas uitgekomen vogeltje heb ik me op de bedrand gekregen, en niet veel later liep ik zomaar drie meter door de gang. Drie héle meters. Heel even was het zoeken naar de aansturing van het been, want sommige signalen lopen nog niet zoals vroeger: mijn voet recht naar voren zetten leverde iets raars zwalkends naar links op. En hoe je ook al weer een bochtje moet maken, dat had hij best even kunnen vertellen vóórdat ik mezelf klemliep tegen de muur. Hij was tevreden, en vandaag gaan we traplopen.

Mijn overbuurman wees me op een instructiefilmpje over het 'in de auto stappen'. Daarin lijkt het, alsof het allemaal niets voorstelt. Maar wacht: die modelpatiënt is hoogstens 1 meter 50 lang, en die auto heeft best een hoge instap. Die vrouw kan gewoon vanuit rechtopstaan op de autostoel schuiven. Maar mijn overbuurman en ik zijn beide bedeeld met best lange benen, en een totale lengte van tegen de 2 meter. WIJ moeten eerst nog een gigantische afdaling maken voordat die zitting überhaupt in beeld komt. Dat mag de fysio dus vandaag ook nog even komen verantwoorden.

Na het lopen was ik even best trots. Dàt had ik toch maar mooi gedaan. Drie héle meters! Maar wacht: liep ik 2 maanden terug niet probleemloos ruim drie uur door de uiterwaarden langs de Waal? Op hoeveel procent zit ik dan nu? Bestaan zulke kleine getallen eigenlijk wel? Hoe oneindig lang zou het nog gaan duren voordat ik dat straks weer kan? En hoelang was ik de afgelopen jaren niet bezig geweest me uit mijn burn-out te worstelen? Had ik nog wel genoeg moed en energie om weer zo'n enorm proces door te maken? Hoe moet dat thuis, straks?

Kortom: ik had een kleine mentale instorting, en heb weer een tijdje stilletjes liggen huilen in bed. De rest deed heel discreet alsof ze het niet zagen.

'14 '15 '16 '17 2018

Tweakers vormt samen met Tweakers Elect, Hardware Info, Autotrack, Nationale Vacaturebank, Intermediair en Independer de Persgroep Online Services B.V.
Alle rechten voorbehouden © 1998 - 2019 Hosting door True