Magiërs

Door niek_nijmegen op vrijdag 30 augustus 2019 20:20 - Reacties (9)
Categorie: -, Views: 2.646

Eerlijk is eerlijk: stiekem had Thea wel een klein beetje gelijk, toen ze besloot dat ik misschien helemaal geen thuiszorg nodig zou hebben. Gisterochtend stond Jeroen de Thuiszorgverpleegkundige om 9.30u klaar om me te assisteren, en dat ging boven verwachting goed. Het was een beetje zoeken naar steun en stabiliteit en zeep, maar Jeroen hoefde eigenlijk alleen maar toe te kijken en uit beleefdheid een handdoek aan te reiken. Verder moest hij even helpen met mijn linker sok. En vandaag kon ik dat zelfs al helemaal in mijn eentje.

Althans, dat is wat je zag. Maar het allerbelangrijkste was waarschijnlijk, dat hij voor mij de motivatie was om te durven te gaan douchen. Het opstarten in de ochtend is toch best lastig, want dan is de heup stijf en stram, en ik denk dat ik snel geneigd zou zijn om het 'vooral voorzichtig aan te doen'. Het is fijn dan iemand te hebben die je meteen aan het werk zet ('eerst maar gaan douchen, dan?'), en die ondertussen ook nog eens oplet of het allemaal veilig is. Wat goed dat zoiets, ondanks bezuinigingen, nog gewoon mogelijk is. Maar voor het weekend vind ik het niet meer nodig, dan moet ik het gewoon wel zelf aandurven.

Komende maandag komt er nog even iemand van de thuiszorg meekijken bij het verwijderen van het verbandmateriaal. Dat zit er dan de maximale 7 dagen op, en zal voor het eerst onthullen hoe goed mijn huid dit keer op de hechtingen gereageerd heeft... Het verwijderen van het materiaal kan ik natuurlijk prima zelf, maar laat ik nou van dit alles op zijn minst proberen te leren, dat het misschien niet heel erg is, om af en toe om hulp te vragen.

Na het douchen en aankleden heb ik eigenlijk alleen maar voortdurend in mezelf dingen geroepen als 'Hoe is het mogelijk! Hoe is het mogelijk!': maandagmiddag zagen ze mijn dijbeen af, en hameren en boren ze een heupprothese in me, en vrijdagmiddag ben ik fit genoeg om in de stad te gaan lunchen! De afstand huis-lunchrestaurant was voor nu wel ècht het maximum, maar toch! Dinsdag liep ik 3 meter, vandaag twee keer 400. Hoe is het mogelijk!

Van mijn operatie in 1996 (die minder ingrijpend was dan deze), kan ik me vooral herinneren dat het dágen duurde voor ik weer enigzins zover was dat ik kon lopen, en dat er met man en macht aan me getrokken moest worden om me uit bed te kunnen krijgen. Wéken heb ik toen moeten trainen om weer voldoende spierkracht te hebben en mijn been een beetje functioneel te kunnen aansturen. Wat een verschil met nu! Ik weet niet wat voor magiërs het katholieke Radboud in het geheim op de loonlijst heeft staan, maar 'hoe is het mogelijk!'

En niet in het minst:
De opbeurende reacties hier hebben me ook erg geholpen. Dank jullie wel voor alle steun en medeleven :)

Volgende: Gebruiksaanwijzingen 05-09 Gebruiksaanwijzingen
Volgende: We zijn weer thuis! 29-08 We zijn weer thuis!

Reacties


Door 101Bram, zaterdag 31 augustus 2019 00:18

Het is absoluut niet erg om hulp te accepteren, zelfs al is het enkel voor mentale steun. Zeer 'leuk' trouwens om je verhaal te volgen, en goed geschreven ook :).

Door Tweakers user Le Mol, zaterdag 31 augustus 2019 02:26

Top man, fijn dat het zo goed gaat!

Vond de onthulling wat er onder die lap “dakleer” zou zitten ook wel erg interessant. En ook wel erg verstandig om het door een ander te laten beoordelen hoe het eruit ziet. (De eerste keer was de aquacell pleister nagenoeg droog , de 2de keer was die best een beetje zompig geworden, dus die was wat spannender :-P, maar beide keren prima, alleen was de 2de op het einde vd wond net wat minder mooi gelukt qua hechtingen, dus die had wat gelekt). Maar die aquacell pleisters zijn ook wel een mooi wonder v/d techniek opzichzelf trouwens :-)

Mijn theorie achter de magiërs van het Radboud is:
- allereerst ervaring en jaren lang academisch onderzoek om het echt goed te krijgen, ook qua lichamelijke impact, bijvoorbeeld, al qua plek waarvan ze de heup benaderen (als sinds de jaren 80?) en enorme deskundigheid en ervaring bij het plaatsen van deze protheses, met de botsnippercement methode bij jonge patiënten, deze wordt er volgens mij maar door 2 chirurgen gedaan, dus die doen er erg veel.
- goede en sterke pijnmedicatie in de eerste paar dagen
- en daardoor de patiënt enorm snel weer op de been kunnen hebben, om de spieren geen kans te geven om te verzwakken in welke vorm dan ook, waardoor je snel weer door kan.

Ik vond mijn lang weekendje radboud voor mn 2de prothese al best heel erg vlot, maar jij doet het gewoon nog een dagje korter :-P

Door Tweakers user niek_nijmegen, zaterdag 31 augustus 2019 04:20

Le Mol schreef op zaterdag 31 augustus 2019 @ 02:26:
[...]Vond de onthulling wat er onder die lap “dakleer” zou zitten ook wel erg interessant. [...]
In mijn stages in het ziekenhuis noemde iedereen dat spul 'kaasplak', wat ik zelfs als vegetariër toen al een vieze associatie vond. Ik vind 'dakleer' al echt een verbetering :*)
[...] met de botsnippercement methode bij jonge patiënten, deze wordt er volgens mij maar door 2 chirurgen gedaan, dus die doen er erg veel. [...]
Alle drie de heupprotheses op mijn kamer waren inderdaad die maandag gedaan door dezelfde drie orthopeden. Mijn overbuurman hadden ze direct voor me geholpen, en de schuintegenoverbuurvrouw was na mij aan de beurt.
Ik vond mijn lang weekendje radboud voor mn 2de prothese al best heel erg vlot, maar jij doet het gewoon nog een dagje korter :-P
En dan te bedenken, dat ik een vliegtuigkoffer bij me had met kleding voor ruim een week 8)7

Door Tweakers user niek_nijmegen, zaterdag 31 augustus 2019 04:33

101Bram schreef op zaterdag 31 augustus 2019 @ 00:18:
Het is absoluut niet erg om hulp te accepteren, zelfs al is het enkel voor mentale steun. Zeer 'leuk' trouwens om je verhaal te volgen, en goed geschreven ook :).
Ik had drie kamergenoten (van 49 jaar tot rond de 80), en met zijn vieren waren we het erover eens, dat we wel graag zelf voor anderen wilden klaarstaan, maar dat hulp vragen toch echt een aandachtspunt was. Grappig, hoe het universum dingen bij elkaar groepeert.

Dank voor je compliment!

[Reactie gewijzigd op zaterdag 31 augustus 2019 04:35]


Door Tweakers user vanaalten, zaterdag 31 augustus 2019 12:00

Leuk te lezen dat het goed gaat!

En inderdaad, je schrijft leuk en goed volgbaar (enkel had ik in het begin van je serie wat last van verwarring: stukjes over 'vroeger' afgewisseld met 'nu'). Leuk om te volgen dus. :)

Succes met revalideren toegewenst, al lijkt dat zonder problemen te gaan verlopen.

Door Tweakers user niek_nijmegen, zaterdag 31 augustus 2019 12:24

vanaalten schreef op zaterdag 31 augustus 2019 @ 12:00:
(enkel had ik in het begin van je serie wat last van verwarring: stukjes over 'vroeger' afgewisseld met 'nu')
Ai, ja. Ik kwam er te laat achter, dat ik het verhaal van nu niet kon vertellen zonder de achtergrond van 1996. En toen ontdekte ik de paralellen met toen, en leek het me het spannendst om de informatie in delen te geven. Een beetje verwarring was dus bewust, sorry :Y)

Door Tweakers user derx666, zaterdag 31 augustus 2019 21:12

Succes met de revalidatie. Kijk nu al weer uit naar het volgende deel.

Door Tweakers user JT, maandag 2 september 2019 00:29

Succes kerel! Al die mentale tikken uit je vorige blog snap ik ook wel, het voelt alsof je niet meer voldoet. Hoe oud ben je? Ik vind het trouwens mooi hoor je je emotie hier lekker open deelt !

Door Tweakers user niek_nijmegen, maandag 2 september 2019 07:06

JT schreef op maandag 2 september 2019 @ 00:29:
Succes kerel! Al die mentale tikken uit je vorige blog snap ik ook wel, het voelt alsof je niet meer voldoet. Hoe oud ben je? Ik vind het trouwens mooi hoor je je emotie hier lekker open deelt !
Dank voor je compliment. Ik vond het voor mezelf wel goed dat ik wat meer in contact zou komen met mezelf. Achteraf schrok ik er best van, dat ik drie weken met een gebroken heup bleef rondlopen, tot het moment dat ik bijna flauwviel van de pijn. En ik dan eigenlijk nòg vond dat ik me niet zo moest aanstellen. Het was tijd voor reflectie, en wanneer ik het opschrijf, kan ik er niet meer omheen. En stiekem hoopte ik dat mijn gestuntel een beetje onderhoudend zou zijn O-)

Het was inderdaad de afgelopen jaren moeilijk te geloven dat ik goed genoeg zou zijn. Jarenlang eiste mijn werkgever dat ik mezelf zou bewijzen, maar zonder daarvoor de middelen en randvoorwaarden aan te leveren, en feitelijk zelfs terwijl ze me effectief tegenwerkten ('Gaat het goed? Dan hebben we hier de volgende tegenslag voor je klaarliggen!')

Hoe oud ik ben? Even rekenen: in 1996 was ik begin 20, dus dan ben ik nu... ah ja. 45.

Reactie formulier
(verplicht)
(verplicht, maar wordt niet getoond)
(optioneel)