Flashback (deel 3, ‘Gaat u hier maar liggen’)

Door niek_nijmegen op woensdag 19 februari 2020 12:04 - Reacties (4)
Categorie: -, Views: 1.688

Het is een warme najaarsmiddag in 2018. Op mijn werk zit een kraan in de grote centrale keuken al een tijdje los in het aanrechtblad. De monteur is op de hoogte, al meerdere weken. Maar om onduidelijke redenen is die kraan nog steeds onbruikbaar. Best onhandig als daar dagelijks, door cliënten, voor zo’n 30 man gekookt moet worden.

Net als dat ik vind, dat als er kots op de vloer ligt, je dat dan gewoon even opdweilt in plaats van een schoonmaakbedrijf te bellen dat na het weekend kan komen, zo vind ik ook dat je als verpleegkundige een kraan moet kunnen vastdraaien als dat ervoor zorgt dat mensen weer fatsoenlijk kunnen koken.

Nadat ik de boel bekeken had, een inschatting had gemaakt dat ik het met een all-purpose tang wel gefixt zou krijgen, stapte ik vastberaden de keuken in om de kraan eens flink aan te draaien. Maar kennelijk had iemand tussendoor in die keuken met water en vet gespeeld, en de keukenvloer was best glad. En terwijl de benen onder me vandaan zwiepen, kan ik nog net de tang op het aanrecht gooien. Altijd eerst je gereedschap redden, en daarna pas jezelf.

Mijn val zal hoogstens 2 seconden geduurd hebben, net genoeg voor een flinke achtbaanschreeuw, maar ik kan me er ieder uur van herinneren: hoe eerst mijn stuit de betonvloer raakt, en vervolgens al mijn rugwervels na elkaar op de voorganger stoten, mijn rug aan het eind nog weer een stukje opveert om tenslotte weer in elkaar te klappen. Oeh, dat ging best hard. Ik zit op de grond en probeer wanhopig mijn rug te ontlasten door op mijn armen het gewicht van mijn bovenlichaam te dragen.

Zowel collega’s als cliënten hebben me eerst horen schreeuwen, en me daarna op de keukenvloer horen kletsen. Een collega komt aangerend, cliënten staan op van de bank en zien dat hier niets aan te redden is. Mijn collega gaat, heel alert, achter me knielen, zodat ik tegen haar aan kan leunen tot het moment dat ik weer normaal kan zitten en ademen. Ik overweeg of dit het moment is om de keukenvloer onder te kotsen, maar realiseer me dat ik daarvoor te veel pijn heb: eerst zien dat ik weer kan ademen, de rest komt later wel.

Vanaf dat moment ben ik mijn gevoel voor tijd kwijt. Ik denk dat mijn lieve collega zeker 30 minuten achter me gezeten heeft, terwijl ik langzaam weer voorzichtig durf te bewegen. Als ik aangeef dat het wel weer een beetje gaat, helpt ze me overeind, zodat ik uit het zicht van de cliënten verder kan bijkomen. Ik heb daarna zeker een uur amechtig op een bureaustoel op het kantoor gezeten, en probeerde net te doen of er niets aan de hand was. Alsof een verkrampt transparant gezicht en oppervlakkige ademhalingen niet zouden opvallen.

Als blijkt dat er vandaag niets meer met me te beginnen is, gaan ze regelen dat iemand me naar huis kan rijden. Maar eerst staan ze erop, dat ik mijn huisarts bel. Alsof ik daar de komende weken terecht zou kunnen, maar vooruit dan: ik bel mijn huisarts. Die hebben, volgens het bandje, natuurlijk nèt pauze en willen alleen gestoord worden voor belangrijke zaken. Ik overweeg kort of dit wel belangrijk genoeg is: ik kan weliswaar amper ademen of bewegen en eigenlijk weet ik zeker dat ik iets gebroken moeten hebben. Maar is dat belangrijk genoeg om mensen te storen tijdens hun lunch? Het is niet dat ik een slagaderlijke bloeding heb of afgerukte ledematen. Met de priemende blikken van mijn collega’s in mijn rug, druk ik uiteindelijk toch maar op het cijfer voor de spoedlijn.

‘Met de huisartsenpraktijk spreekt u. Weet u, dat u nu de spoedlijn belt? En dat dat echt alleen maar mag in een situatie van leven of dood? Wij hebben pauze, dus waarom belt u?’
Ik ben een beetje verbaasd; als ik doodga bel ik toch wel 112? Snel leg ik haar uit, dat ik weliswaar nog niet accuut dood ga, haar natuurlijk smakelijk eten wens, maar dat ik wel anderhalf uur geleden op mijn werk behoorlijk hard op mijn rug gevallen ben, sindsdien amper kan ademen of bewegen van de pijn, en eigenlijk wel heel graag zou weten wat nu verstandig is om te doen?
- ‘Oh, u bent gevallen zegt u? Op uw rug? Dan zoekt u maar een plekje waar u kunt gaan liggen.’
- ‘Maar ik kan amper bewegen of ademen? Hoe moet ik dan gaan liggen?’
- ‘Ja, daar kunnen wij natuurlijk ook niets aan doen. U moet maar gewoon gaan liggen of naar huis. Dan neemt u eventueel maar een paracetamol, en als de klachten niet beter wordt, dan moet u maar opnieuw bellen.’ Punt.

En, vroegen mijn collega’s, wanneer komt de huisarts om je te onderzoeken?
- ‘Nou, niet. Ik mocht naar huis en dan gaan liggen’.
- ‘Zonder je te onderzoeken?’
- ‘Eh, ja.’
Ze bieden me een paracetamol aan, en stoppen me in een bedrijfsauto om me naar huis te rijden. Daar pak ik de zwaarste pijnstiller die ik in huis heb, en ga liggen.

Volgende: Flashback (deel 3b, ‘Beetje gespannen’) 19-02 Flashback (deel 3b, ‘Beetje gespannen’)
Volgende: Hoe ik vijf centimeter korter was 19-02 Hoe ik vijf centimeter korter was

Reacties


Door Tweakers user EJlol, woensdag 19 februari 2020 13:18

en probeerde net te doen of er iets aan de hand was.
Niet zo moeilijk dus met zoveel pijn ;)

Door Tweakers user EJlol, woensdag 19 februari 2020 13:20

Overigens mag die huisarts(assistente) wel even een schop onder zijn kont krijgen...

Door Tweakers user niek_nijmegen, woensdag 19 februari 2020 13:27

EJlol schreef op woensdag 19 februari 2020 @ 13:18:
[...]
Niet zo moeilijk dus met zoveel pijn ;)
Oeh, dank! Na vijf keer overlezen had ik die toch nog gemist.
Heb het aangepast naar wat ik eigenlijk bedoelde ;)
EJlol schreef op woensdag 19 februari 2020 @ 13:20:
Overigens mag die huisarts(assistente) wel even een schop onder zijn kont krijgen...
Dit is absoluut nog wel een evaluatietje waard.
Ik heb inmiddels gemerkt, dat die hele praktijk te druk is, en vooral de assistenten een gebruiksaanwijzing hebben.

[Reactie gewijzigd op woensdag 19 februari 2020 13:34]


Door Tweakers user Qwerty-273, maandag 24 februari 2020 02:59

Ah, de Nederlandse huisartsen(assistenten) oplossing voor alle kwalen "Gaat u maar even lekker rusten met een paracetamol. Dan zien we u later wel weer terug!"

Reactie formulier
(verplicht)
(verplicht, maar wordt niet getoond)
(optioneel)