Magiërs

Door niek_nijmegen op vrijdag 30 augustus 2019 20:20 - Reacties (9)
Categorie: -, Views: 2.647

Eerlijk is eerlijk: stiekem had Thea wel een klein beetje gelijk, toen ze besloot dat ik misschien helemaal geen thuiszorg nodig zou hebben. Gisterochtend stond Jeroen de Thuiszorgverpleegkundige om 9.30u klaar om me te assisteren, en dat ging boven verwachting goed. Het was een beetje zoeken naar steun en stabiliteit en zeep, maar Jeroen hoefde eigenlijk alleen maar toe te kijken en uit beleefdheid een handdoek aan te reiken. Verder moest hij even helpen met mijn linker sok. En vandaag kon ik dat zelfs al helemaal in mijn eentje.

Althans, dat is wat je zag. Maar het allerbelangrijkste was waarschijnlijk, dat hij voor mij de motivatie was om te durven te gaan douchen. Het opstarten in de ochtend is toch best lastig, want dan is de heup stijf en stram, en ik denk dat ik snel geneigd zou zijn om het 'vooral voorzichtig aan te doen'. Het is fijn dan iemand te hebben die je meteen aan het werk zet ('eerst maar gaan douchen, dan?'), en die ondertussen ook nog eens oplet of het allemaal veilig is. Wat goed dat zoiets, ondanks bezuinigingen, nog gewoon mogelijk is. Maar voor het weekend vind ik het niet meer nodig, dan moet ik het gewoon wel zelf aandurven.

Komende maandag komt er nog even iemand van de thuiszorg meekijken bij het verwijderen van het verbandmateriaal. Dat zit er dan de maximale 7 dagen op, en zal voor het eerst onthullen hoe goed mijn huid dit keer op de hechtingen gereageerd heeft... Het verwijderen van het materiaal kan ik natuurlijk prima zelf, maar laat ik nou van dit alles op zijn minst proberen te leren, dat het misschien niet heel erg is, om af en toe om hulp te vragen.

Na het douchen en aankleden heb ik eigenlijk alleen maar voortdurend in mezelf dingen geroepen als 'Hoe is het mogelijk! Hoe is het mogelijk!': maandagmiddag zagen ze mijn dijbeen af, en hameren en boren ze een heupprothese in me, en vrijdagmiddag ben ik fit genoeg om in de stad te gaan lunchen! De afstand huis-lunchrestaurant was voor nu wel ècht het maximum, maar toch! Dinsdag liep ik 3 meter, vandaag twee keer 400. Hoe is het mogelijk!

Van mijn operatie in 1996 (die minder ingrijpend was dan deze), kan ik me vooral herinneren dat het dágen duurde voor ik weer enigzins zover was dat ik kon lopen, en dat er met man en macht aan me getrokken moest worden om me uit bed te kunnen krijgen. Wéken heb ik toen moeten trainen om weer voldoende spierkracht te hebben en mijn been een beetje functioneel te kunnen aansturen. Wat een verschil met nu! Ik weet niet wat voor magiërs het katholieke Radboud in het geheim op de loonlijst heeft staan, maar 'hoe is het mogelijk!'

En niet in het minst:
De opbeurende reacties hier hebben me ook erg geholpen. Dank jullie wel voor alle steun en medeleven :)

We zijn weer thuis!

Door niek_nijmegen op donderdag 29 augustus 2019 07:35 - Reacties (7)
Categorie: -, Views: 2.792

Kunnen jullie je nog herinneren dat het me dinsdag even te veel werd, en dat ik dacht dat het nooit meer goed zou komen? Welnu, ik typ dit nu (donderdag 29 augustus) vanaf de bank in mijn eigen huis.

Ik weet niet of het een bewuste actie was, maar gisteren stond stond om 7 uur (nog voor koffie en ontbijt) een fysiotherapeute aan mijn bed. Ze had, vertelde ze, van haar collega gehoord dat ik het gisteren allemaal best eng vond, maar dat het lopen eigenlijk heel soepel ging. En nu ging zij met mij traplopen.
En dus stond ik naast mijn bed, nog vóór ik tijd had in de paniek te schieten.
Vrij probleemloos liep ik de afdeling af, richting lifthal/trappenhuis (dat was 35 meter, las ik later in haar verslag). Het traplopen was niet lastiger dan met mijn gebroken heup, dat viel ook erg mee.

Ik vertelde haar, dat ik het vooral zo spannend vond, omdat ik me aan allerlei bewegingsvoorschriften moest houden (niet meer dan 90 graden buigen, linkerbeen niet voorbij middellijn van mijn lichaam, knie niet naar binnen draaien), waarop ze me geruststelde: al die strenge voorschriften, die hadden ze sinds januari een beetje laten vallen. Ik zou vanzelf wel merken wanneer iets pijn deed of heel veel rek veroorzaakte. Dan moest ik stoppen. Maar ik moest vooral niet panisch worden: eigenlijk kon er niet zoveel misgaan. Ze was erg tevreden en vond dat ik het geweldig deed. Ik moest wel wat beter rechtop lopen. Maar dat was altijd al een dingetje.

Na het lopen was er tijd voor ontbijt. En na het ontbijt heb ik me gedoucht en het lukte me zelfs om me zelfstandig aangekleed te krijgen.

Dat was voor verpleegkundige Thea (zo heet ze niet, maar 'Thea' voldoet wel) het signaal dat ik dus ook geen thuiszorg nodig zou hebben, en ze die eens vlot zou gaan afbellen. 'Dan vraag je desnoods maar aan één van je vrienden of flatgenoten of ze je helpen'.
Dat vond ik een minder goed idee: in zo'n ziekenhuisbadkamer zitten werkelijk overal beugels, en alles is qua hoogte net wat gunstiger ingericht. En als het nodig is, is er direct hulp. Natuurlijk lukt het onder die omstandigheden prima. En mijn vrienden of flatgenoten ga ik natuurlijk nóóit vragen me te helpen bij het douchen of aankleden. Dan douche ik liever een paar weken niet, en loop ik wel in huis rond met een shirtje en een trainingsbroek. Nou, als het dan zó moest, dan zou ze het transferpunt wel contact met me laten opnemen, om eens duidelijk te inventariseren wat ik dan aan ondersteuning nodig dacht te hebben. Maar ik moest goed begrijpen dat de thuiszorg echt niet zomaar zou komen.
Lang verhaal kort: over twee uur komt de thuiszorg me assisteren met douchen en aankleden.

Thea is het soort verpleegkundige waar ik ook in mijn opleiding slecht tegenkon. Een beetje grijs, kordaat, en vooral niet luisteren naar de patiënt (want die zijn lastig, en zij weet het toch beter) en werkelijk àlles met een vriendelijke glimlach kapotregelen. Vooral als dingen eigenlijk al geregeld zijn.
Ze had me in de ochtend bijvoorbeeld nog gevraagd hoe de nacht geweest was, en ik was vrij duidelijk geweest dat ik van de pijn nog geen nacht fatsoenlijk had kunnen slapen. Niettemin presteerde ze het om kort daarop aan de orthopeden samen te vatten, dat de pijn uitstekend onder controle was. Gelukkig had ik met de orthopeden tijdens hun verbouwingswerk een goede band opgebouwd, en zij geloofden me meteen toen ik Thea corrigeerde, en die hebben de pijnstillers wat opgeschroefd.

De orthopeden waren tevreden, de fysiotherapeuten waren tevreden, en dus mocht ik naar huis! Thea sputterde nog wat tegen omdat ze nu ze allerlei dingen moest gaan regelen. Maar rond 19u stond ik weer fijn in mijn eigen huis.

Babystapjes

Door niek_nijmegen op woensdag 28 augustus 2019 08:38 - Reacties (7)
Categorie: -, Views: 2.144

Om te beginnen, als tip aan mijn trouwe lezers, als je blogt over je ziekenhuiservaringen en je vertelt je vrienden over je blog, dan heb je dus niets meer te vertellen wanneer ze op bezoek komen... 'Ja, dat weet ik al. Dat blokje cement ligt naast je. En over Mark weten we ook al.'
'O ja...' :/

Maar nu gisteren, mijn eerste volle dag met mijn nieuwe heup.
Na het huilen in de ochtend moest er ook nog voor het eerst gezeten, gestaan en gelopen worden met de fysiotherapeut (géén Mark, dit keer). Ik vraag me achteraf af hoe het voor zo'n fysiotherapeut moet zijn, om steeds maar weer dezelfde onzekere heupprothese-mensen door de bewegingsangst te moeten forceren. Want ik heb nu bij mezelf en bij twee kamergenoten steeds een vergelijkbaar ritueel zien afspelen: eerst doe je dit, dan dat en vervolgens ga je zo en zo staan. 'En, nee, maak je geen zorgen, dit mag je allemaal nog doen.'
Al was er vandaag niemand die zich zo krampachtig aan zijn bed vasthield als ik. 'Meneer de fysiotherapeut, je moet me nu echt heel erg zeggen wat ik moet doen, want ik durf het ècht niet. Als je me nu niet dwingt, lig ik hier volgende week nog te paniekaanvallen! En als jij het zegt, dan durf ik het.'
Al was dat laatste eigenlijk een beetje gelogen. Maar ik moest ergens mijn moed vandaan halen. Dan maar uit de stem van een wildvreemde.

Als een kwetsbaar pas uitgekomen vogeltje heb ik me op de bedrand gekregen, en niet veel later liep ik zomaar drie meter door de gang. Drie héle meters. Heel even was het zoeken naar de aansturing van het been, want sommige signalen lopen nog niet zoals vroeger: mijn voet recht naar voren zetten leverde iets raars zwalkends naar links op. En hoe je ook al weer een bochtje moet maken, dat had hij best even kunnen vertellen vóórdat ik mezelf klemliep tegen de muur. Hij was tevreden, en vandaag gaan we traplopen.

Mijn overbuurman wees me op een instructiefilmpje over het 'in de auto stappen'. Daarin lijkt het, alsof het allemaal niets voorstelt. Maar wacht: die modelpatiënt is hoogstens 1 meter 50 lang, en die auto heeft best een hoge instap. Die vrouw kan gewoon vanuit rechtopstaan op de autostoel schuiven. Maar mijn overbuurman en ik zijn beide bedeeld met best lange benen, en een totale lengte van tegen de 2 meter. WIJ moeten eerst nog een gigantische afdaling maken voordat die zitting überhaupt in beeld komt. Dat mag de fysio dus vandaag ook nog even komen verantwoorden.

Na het lopen was ik even best trots. Dàt had ik toch maar mooi gedaan. Drie héle meters! Maar wacht: liep ik 2 maanden terug niet probleemloos ruim drie uur door de uiterwaarden langs de Waal? Op hoeveel procent zit ik dan nu? Bestaan zulke kleine getallen eigenlijk wel? Hoe oneindig lang zou het nog gaan duren voordat ik dat straks weer kan? En hoelang was ik de afgelopen jaren niet bezig geweest me uit mijn burn-out te worstelen? Had ik nog wel genoeg moed en energie om weer zo'n enorm proces door te maken? Hoe moet dat thuis, straks?

Kortom: ik had een kleine mentale instorting, en heb weer een tijdje stilletjes liggen huilen in bed. De rest deed heel discreet alsof ze het niet zagen.

Nachtbroeder

Door niek_nijmegen op dinsdag 27 augustus 2019 10:56 - Reacties (5)
Categorie: -, Views: 1.966

Goedemorgen. Voor nu een paar losse aantekeningen:

- Mijn eerste nacht ging redelijk. Heb van 23u tot 2u geslapen, en daarna van 4u tot 6.30u. Dus al met al niet eens héél weinig. Om 2 uur werd ik wakker van pijnlijke spontane spiertrekkingen in mijn linkerbeen. Het voelde een beetje als een aanval van mijn restless-legs, maar ook niet helemaal. Restless-legs zijn verschrikkelijk! Dus nadat ik een paar uur een beetje eenzaam en verlaten in bed had liggen lijden omdat ik niet zo goed wist wat ik moest (ik ben 's nachts niet altijd even helder als ik pijn heb), heb ik dan toch maar Nachtbroeder Mark om hulp gevraagd. Iedereen heet hier Mark, kennelijk.
Mark heeft het prachtig opgelost, de clonazepam die ik normaal zou gebruiken tegen de restless-legs, die hadden ze niet, maar hij dacht dat een extra oxycodon ook goed zou kunnen helpen. En dat klopte.

- Toen ik vanochtend wakker werk, merkte ik dat ik ineens een beetje moest huilen. Vermoedelijk kwamen de onderdrukte spanningen van de afgelopen weken los, waarin ik maar gewoon doorgebuffeld had. En het drong ook ineens tot me door, dat er best iets ingrijpends met me gedaan was.

- Zo'n 10 jaar geleden, toen ik in ditzelfde ziekenhuis stage liep, had ik eens een nieuwe patiënte die aangaf dat ze veganistisch at. Omdat ik vermoedde dat de keuken daar wat insteltijd voor nodig zou hebben heb ik dat toen meteen aan een Hoofd Voeding doorgegeven. Niet veel later kwam het Opperhoofd Voeding woest de afdeling op gestormd, om mevrouw eens goed duidelijk te maken, dat VEGANISTISCH ( :( ) natuurlijk geen optie was. Veganistisch accepteerde zij als ziekenhuis pertinent niet als menselijk voedsel, omdat je daar niet op kon leven, en het gewoon ècht niet kon. Veganistisch, bah, het idee alléén al. Of ze dat maar even goed tot haar door wilde laten dringen.
Hoe het afgelopen is, weet ik niet meer, maar de manier waarop die patiënte de les gelezen werd heeft wel indruk gemaakt. Ik was toen zelf al jaren vegetariër, en kon me goed voorstellen dat je veganistisch zou willen eten.
Toen ik dus gisteren (als veganist met een uitzondering voor melkchocolade) werd opgenomen en er nog niemand naar mijn dieetwensen gevraagd had, werd ik een beetje ongerust. Voorzichtig heb ik aangestipt dat mijn dieetwensen nog wel een klein issue zouden kunnen zijn. Maar toen bleek dat het ziekenhuis daar tegenwoordig gewoon in voorziet! Ik kon zelf mijn avondmaaltijd uitkiezen en ook voor alle snackmomenten hebben ze een veganistisch alternatief. In 10 jaar is er toch een boel veranderd.

- ergens vandaag gaat er een fysiotherapeut bij me langskomen om me voor het eerst met mijn heup te laten bewegen. Dat wordt nog spannend!

Nu eerst wassen.

Hulde aan de anesthesist

Door niek_nijmegen op maandag 26 augustus 2019 18:26 - Reacties (18)
Categorie: -, Views: 1.116

Ik ben er nog!
De operatie is helemaal gelukt. Ze hebben van 10.30u tot 13u aan me gewerkt, inclusief het zetten van de ruggeprik en het hechten, en ik heb me prima vermaakt.

Mark, mijn anesthesist, heeft me fantastisch begeleid (dank daarvoor!), en op verzoek tussendoor steeds verteld wat ze aan het doen waren. Hij kwam zelfs op het idee om met zijn telefoon stukjes van de operatie te filmen, zodat hij me die kon laten zien. _/-\o_
Ik heb nu ondermeer gezien hoe mijn dijbeen werd 'uitgeschraapt' met een veredelde vijl, en hoe ze met een kitspuit het botcement aanbrachten.

'Dat botcement, is dat dan ook grijs en korrelig?'
'Nee joh, het is geen mortel! Da's gewoon wit. Wacht, ik laat je wel een stukje zien.'
Hij bracht me daarop een stukje wit kauwgomklei, dat helemaal niet op cement leek, en dat ook echt niet stevig was. 'Wacht maar,' zei hij, 'dat wordt zometeen warm en keihard.' En inderdaad, al snel werd mijn fidgetklei zó loeiheet dat het niet meer vast te houden was. Ook Mark leek verbaasd over de enorme hitte, maar de chirurg stelde ons gerust: 'jullie hebben daar een enorm stuk, bij meneer gebruiken we maar een klein beetje.' Terwijl ik toch echt een enorme kitspuit gezien had :)

Mark wilde ondertussen nog van alles van me weten. Waar ik vandaan kwam, wat ik in het dagelijks leven deed, en meer van dat soort dingen. Ik heb hem natuurlijk geantwoord, maar helemaal coherent was ik niet, want ik ging keihard lekker op de ketamine die ze per infuus toedienden. Ik snap hélemaal dat mensen dat als party-drug gebruiken. Jemig, wat was ik vaag!

Aan het eind ging het hechten wel wat pijn doen; kennelijk zat een paar hechtingen wat te hoog voor de ruggeprik. Toen kwam er morfine. Morfine is vloeibaar geluk. Ik vond het eigenlijk al best gezellig, maar na een paar mililiter morfine in mijn infuus moest ik me inhouden om niet te gaan huilen van geluk.

Het ging uiteindelijk allemaal veel vlotter dan ik dacht. Iederen was vriendelijk en professioneel en to-the-point. Zoals je soms in een restaurant een ober treft, die precies weet hoe hij met je om moet gaan en die precies de juiste toon treft. Zo ging het hier ook, en ik voelde me helemaal veilig. Toen ik zelf dacht dat ze amper 30 minuten met me bezig waren, ontdekte ik de klok en bleek er al anderhalf uur voorbij te zijn, en was het al tijd voor het hechten.

Op het moment dat ik dit schrijf, lig ik lekker te kletsen met de verpleegkundige en de kamergenoten (nog een heup, en een arm). Mijn verdoving is uitgewerkt, ik kan mijn benen weer bewegen en langzaam begin ik te voelen dat mijn bovenbeen helemaal opengelegen heeft, en dat ze met boren en vijlen en schaven in me bezig zijn geweest. Maar het gaat goed!

Naast me ligt het uitgeharde stukje botcement, als herinnering aan een leuke operatie.