Met de trein

Door niek_nijmegen op vrijdag 20 september 2019 12:14 - Reacties (9)
Categorie: -, Views: 1.356

Ik werd er subtiel op gewezen, dat we zeker twee weken verder zijn sinds de vorige post. Hoe gaat het ondertussen?

Tot mijn verbazing gaat het nog steeds veel beter dan ik me had voorgesteld. Al is dat niet zo moeilijk, want ik ging er vantevoren vanuit dat ik wekenlang half aan bed gekluisterd zou zijn, en dat ik voortdurend mijn bewegingen zorgvuldig zou moeten coördineren om te voorkomen dat de nieuwe heup uit de kom zou schieten. Dat is allebei nog niet gebeurd. Terwijl ik al wel eens tot mijn schrik heb gezien dat ik mijn linkerbeen over mijn rechterbeen had gekruisd (en dat is nog erg verboden!), zonder dat ik dat bewust had gedaan. "Hé, ik zit nu al een tijdje op een manier die niet mag... Boeiend..." Als ik het nu nog eens zou proberen, zou het me waarschijnlijk niet eens lukken.

Verder is de beperking dat ik mijn behandelde been (voorlopig) maar met 50% van mijn lichaamsgewicht mag belasten best onhandig. Want dan kun (en mag!) je dus niet veilig op een fiets stappen. Dus als ik ergens naartoe wil, moet ik lopen of met de bus. En als ik met de bus wil, moet ik ook eerst lopen. Gelukkig zijn er bushaltes op ongeveer 10 minuten afstand. Alles bij elkaar loop ik dan dus vóór en na de bus even lang als dat ik normaal zou fietsen. En daar komt de 30 minuten busreis nog eens bij. 50 minuten voor een afstand die je normaal in een kwartier fietst... Busreizen gaat op zich goed, zolang de chauffeur zo vriendelijk is even te wachten tot ik veilig zit, en niet alvast flink accelereert terwijl ik net klaarsta om te gaan zitten. Want dan komt het met die 50% belasting niet goed. Een gratis tip voor de betreffende chauffeur, dus.

Voor de rest gaat lopen best vlot, en ook met twee krukken gaat iedereen netjes voor je aan de kant. Ik loop al ongeveer even snel als de inschatting van Google Maps. Maar na een kwartier lopen krijg ik eerst last van mijn armen, en na 20 minuten is eigenlijk alles aan me wel moe. Maar ja, dan ben ik er ook bijna. Dan nog maar even 10 minuten flink doorstappen en niet aanstellen. De dag erna kan ik dan door vermoeidheid min of meer afschrijven. De fysiotherapeute zei me, dat het niet erg was om het wat rustig aan te doen, maar wat ze daar precies mee bedoelde?

Eergisteren was mijn moeder jarig, en wilde ik dus naar Groenlo (want daar woont ze). Dat moest dus met de trein. En dat was een nieuwe uitdaging. Gelukkig kon ik een dag ervoor 'proeftreintreizen' omdat ik voor het bijwonen van een repetitie van het Gelders Orkest naar Arnhem wilde. Ik had een aantal knelpunten alvast gevisualiseerd: met twee krukken een ov-chipkaart hanteren vóórdat het poortje weer sluit, en met twee krukken een trein in- en uitstappen. Op zich kan ik prima traplopen, maar dat is dan zonder mensen achter me, en mèt een leuning, en zonder haast. Een beetje trein heeft alleen ergens een stang verstopt bij de deur, en meerdere mensen die voor en achter je naar binnen willen, èn er is haast. Dat had ik dus zo'n beetje uitgedacht en de stress alvast mentaal voorbereid.

Daadwerkelijk op het station bleek er nog De Roltrap te zijn. Rechts staan leek me voor nu een betere optie dan het normale links gaan, maar ook dan was het nog best een gedoe: krukken en voeten moeten het liefst op dezelfde trede uitkomen, en daarna wil je je ook nog vasthouden aan de leuning. Die zit rechts van je, maar rechts van je heb je ook nog een kruk vast. Die zou je eventueel naar links kunnen verplaatsen (maar niet op een bewegende roltrap zonder dat je je kunt vasthouden!) of aan je arm kunnen laten bungelen. En daarvan heb ik thuis regelmatig ondervonden hoe goed dat gaat: die kruk gaat vallen, gegarandeerd. Niet erg handig op een roltrap. Erg lang kun je er trouwens niet over nadenken, want dan moet je alweer, liefst zonder te vallen, van de roltrap afstappen. Gelukkig had ik extra deodorant bij mij. Op de terugweg, dus zonder haast, heb ik de lift genomen. Want die blijken er ook te zijn.

De trein in en uit was inderdaad geen feest. Vermoedelijk heb ik meerdere mensen tegen hun knieën gezwiept met mijn kruk, en in mijn beleving heb ik herhaaldelijk klem gezeten in de enorme kloof tussen de treintrap en het perron. Maar kennelijk heb ik het overleefd. En àls je dan eenmaal veilig in de trein bent beland, moet je vanaf het balkon ook nog eens met een trap omhoog of omlaag voor een fatsoenlijke zitplaats. Wie ontwerpt dit soort dingen? Dan maar op het balkon op een klapstoeltje met rugpijn. Ik hoop dat ik voorlopig niet meer met de trein wil.

Gebruiksaanwijzingen

Door niek_nijmegen op donderdag 5 september 2019 21:29 - Reacties (6)
Categorie: -, Views: 2.159

Eergisteren belde het RadboudUMC me op, om te vragen hoe het de eerste week na de operatie gegaan was. Jullie hebben het hier al meegekregen, maar ik ben onvoorstelbaar enthousiast over hoe goed het herstel en de revalidatie gaat!

Afgelopen zaterdag heb ik zelfs al alles bij elkaar 2,5km gelopen. In een slakkentempo, weliswaar, maar toch... Ik had verwacht dat ik wekenlang half aan bed gekluisterd zou zijn, en slechts met veel pijn en moeite naar het toilet of de badkamer zou kunnen komen. Maar niets van dat alles.

Het ziekenhuis vond wel, dat ik toch op moest passen niet teveel te gaan doen, nu het zo goed gaat. En daar hebben ze wel een punt. Het is dat ze me verboden hebben de eerste zes weken zonder krukken te lopen, anders had ik die dingen allang aan de kant gegooid. En ik merk ook wel, dat het energie kost, dat herstel. Tot nu toe heb ik iedere dag wel twee momenten waarop ik zo moe ben, dat ik moet gaan liggen.

Of ik dan verder nog vragen of opmerkingen had? Tja, dat was dus het moment om de Thea-feedback te geven. Ik had het een beetje geoefend, maar het was toch nog even zoeken:
'Nou, weet u, ik vond de ingreep toch best spannend, maar ik heb me vanaf het moment dat ik binnenkwam helemaal veilig gevoeld. Verder heb ik me vorige week eigenlijk door iedereen goed opgevangen, en begrepen en gesteund gevoeld. Door de orthopeden, de anesthesisten en de verpleegkundigen... Behalve, en dat wil ik jullie dan als contrast toch wel meegeven, door verpleegkundige Thea, want die leek vooral met zichzelf bezig te zijn en zij heeft vooral dingen gefrustreerd.'

Heel even was ik bang dat de dame aan de telefoon boos zou worden of zou gaan verdedigen, maar nee: 'Heel fijn, dat u dat aangeeft. Wij voeren natuurlijk regelmatig functioneringsgesprekken waarin dit soort zaken ook zeker aan de orde komen. Ik werk zelf al jaren met Thea samen, en ik denk dat het allemaal zeer goed bedoeld is, maar ik kan uw ervaringen zeer zeker plaatsen.'
Ik heb nog aangeboden mijn voorbeelden te geven, omdat het me wel zo eerlijk leek mijn klachten ook te kunnen onderbouwen, maar het was haar al volkomen duidelijk. Ze wekte de indruk dat iedereen daar weet hoe Thea werkt, dat ze één of meerdere gebruiksaanwijzingen heeft, en dat die al jaren kwijt zijn.

Met mensen werken in de zorg is natuurlijk altijd lastig, ook voor de verstandhouding van de collega's onderling. Toen ik jarenlang in de daklozenopvang werkte, had ik een collega waar ik het uitstekend mee kon vinden, maar die (in mijn optiek) wel voortdurend de verkeerde beslissingen nam. Ik respecteer hem enorm, maar wanneer hij een weekend gewerkt had, wist ik zeker dat al mijn cliënten sancties en schorsingen gekregen hadden, en dat we ook voor de rest eerst een halve dag moesten puinruimen. Daar hebben we het samen wel eens over gehad, maar op dat professioneel vlak kwamen we nooit tot elkaar, helaas.

Evengoed zullen collega's mij vervloekt hebben om mijn eigenzinnigheid en mijn neiging om alle werkformulieren opnieuw vorm te geven...